Ο χρόνος είναι ένα αόρατο , αμέτρητο και αδηφάγο μέγεθος , Βλέπουμε να χαράζει τόσο διαφορετικά τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Περνά σαν ποτάμι και αφήνει την παρουσία του . Είναι ζωντανός, αεικίνητος , πολύπλευρος . Τα κέντρα στον εγκέφαλο καταγράφουν εικόνες πολύπλοκες, χρήσιμες και ιδιαίτερα αναγκαίες. Το πρωταρχικό είναι η αίσθηση του χρόνου — αυτό που αντιλαμβανόμαστε ότι κυλάει, ότι τρέχει και δεν το βλέπουμε. Ένα άρωμα ζωής που έφυγε και έμεινε στον χώρο.

Για έναν άνθρωπο που έχει ζήσει, μελετήσει και προσφέρει για δεκαετίες, ο χρόνος δεν είναι ένας δείκτης που απλώς τρέχει στο ρολόι. Είναι ένα βαθύ ποτάμι εμπειριών. Δεν μετριέται με τα χρόνια που πέρασαν, αλλά με τις στιγμές που άφησαν σημάδι: με τους ανθρώπους που κοίταξα στα μάτια, με τα χέρια που κράτησα, με τους πόνους που μαλάκωσα. Περνώντας ο χρόνος, παγώνει τα χέρια και μένει άψυχη η σάρκα — μια εμπειρία τόσο βαθιά χαραγμένη στη μνήμη και στο ανθρώπινο γονιδίωμα. Μια πολύχρωμη, πολυεπίπεδη βιβλιοθήκη διαφορετική στον κάθε άνθρωπο και ανάλογα του πολιτισμικού, κοινωνικού και υπαρξιακού του περιβάλλοντος καθορίζετε και η μνήμη. Παραμένει ο εμπειρικός χρόνος στα δικά της κέντρα και ανακλήσεις διαμορφώνοντας αυτό το προσωπικό που <*υπάρχει*> . Ένα διαρκές τώρα. Είναι ένα συνολικό αποτύπωμα μέσα στον εγκέφαλο. Ένα προσωπικό ανθολόγιο εικόνων μνήμης στον εγκέφαλο. Σήμερα θα ανακαλέσουμε ότι μπορούμε για να καταλάβουμε δηλαδή το αποτύπωμα από αυτό που μένει τελικά. Πώς ο χρόνος μεταμορφώνει τη γνώση σε σοφία και πώς η μνήμη γίνεται ο ασφαλέστερος φάρος μας σε έναν κόσμο που τρέχει.

Σε έναν κόσμο που τρέχει ιλιγγιωδώς και θέλει να τα ξεχάσει όλα γρήγορα για να προλάβει το επόμενο «καινούργιο», η μνήμη είναι πράξη αντίστασης. Η μνήμη του γιατρού δεν είναι απλώς άψυχα ιατρικά αρχεία ή διαγνωστικά πρωτόκολλα·. Είναι πρόσωπα ασθενών, αγωνία στα ορεινά χωριά, σιωπές γεμάτες νόημα, ο προσωπικός αγώνας καθενός. Αυτές οι εμπειρίες ,οι στιγμές καταγράφουν στον χρόνο το αληθινό αποτύπωμα. Οι άνθρωποι αγωνίζονται να αφήσουν πίσω υλική αγνότητα ή ψηφιακά ίχνη. Όμως το μόνο αληθινό, ανεξίτηλο αποτύπωμα είναι αυτό που αφήνει ο χρόνος είναι το <κάτι> στην ανθρώπινη ψυχή. Ο γιατρός που στάθηκε δίπλα στον άρρωστο όχι σαν επαγγελματίας, αλλά σαν συνάνθρωπος, ζει για πάντα μέσα στις καρδιές εκείνων που θεράπευσε. Είναι μια <γέφυρα> ανταλλαγής πεδίων άγνωστων ακόμη σε εμάς. Είναι το <μάτι> του αόρατου Θεού που όλα τα προσέχει. Τα υπαρκτά πεδία που αλληλοεπηρεάζονται. Το ανθρώπινο αποτύπωμα μιας Ζωής παραμένει αόρατο. Έχει λοιπόν την παράμετρο του χρόνου και την δυνατότητα να συγκρατεί η μνήμη τις εικόνες.

Η αφετηρία και η έννοια του Χρόνου είναι σημαντικότατη παράμετρος για τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αναρωτιόμαστε πώς φαίνεται η διαδρομή όταν κοιτάζεις τις εμπειρίες προς <τα πίσω>. Που έδωσαν την σκάλα στον μελλοντικό γιατρό να ανεβεί για να φτάσει την Ιατρική.

Τότε, εκεί στο δημοτικό, στην αυλή που γινόταν η έπαρση της σημαίας. Οι μνήμες από την έκρηξη της σπίθας, τα πρώτα διαβάσματα, οι δάσκαλοι, οι τιμωρίες και τα όνειρα που έμοιαζαν με οράματα — όλα αυτά που έδωσαν τη σκάλα στον μελλοντικό γιατρό να ανέβει για να φτάσει στην Ιατρική. Στον κουρέα με την κάτασπρη ποδιά, που έκοβε κοντά τα μαλλιά της μαθητικής παρέλασης. Στις ξαγρύπνιες με την αγωνιώδη ερώτηση αν και πότε θα γίνω κάποτε γιατρός. Στα πρώτα ερωτικά γραπτά αποτυπώματα μιας καρδιάς, μιας σκέψης, ενός φιλιού. Στα ερωτήματα για το πώς είναι το ανθρώπινο σώμα και στις απαντήσεις που έδινε η ζωή, βάζοντας καινούργιες ερωτήσεις. Για τις απαντήσεις που έδινε η ζωή βάζοντας καινούργιες ερωτήσεις.

Η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, η πρώτη επαφή με τις ιατρικές γνώσεις, οι συγκρούσεις και οι απογοητεύσεις. Η μετάβαση από την θεωρία στο αμφιθέατρο στην ευθύνη , στην αναμέτρηση με τον θάνατο . Το μικρό ανθρώπινο μέγεθος απέναντι στην μεγάλη, απέραντη, σκληρή πραγματικότητα. Και η βιβλιοθήκη της μνήμης καταγραφεί εμπειρίες. Ποσά χωράει ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Ο χρόνος δεν μετριέται με τα ημερολόγια, αλλά με την εξέλιξη της ψυχής, τη γνώση που γίνεται σοφία και τους ανθρώπους σε αυτή τη διαδρομή ζωής.

Πως να λησμονηθούν οι στιγμές που σαν εφημερεύον γιατρός ήρθε στα έκτακτα εξωτερικά γιατρειά το αγροτικό που μετέφερε έναν άνθρωπο που ενώ έτρωγε εκείνη την νύχτα , πνιχτικε από το πιοτό που είχε πιει. Πως να ξεχαστούν τόσες μυρωδιές, αμέτρητες εικόνες και εκείνος ο άνθρωπος που πέφτοντας με αλεξίπτωτο στον δρόμο τον πάτησε αυτοκίνητο και νεκρό τον πήρε και τα δυο του πόδια. Την αγωνία όλων στα πρόσωπα τους και την δική μας ασημαντότητα μπροστά στο τέλος. Στιγμές που το βλέμμα, η παρουσία και η εν συναίσθηση βοήθησαν , στήριξαν και θεράπευσαν περισσότερο από τα ίδια τα φάρμακα. Ο Γιατρός απέναντι στον πόνο.

Όμως άλλαξαν οι εποχές κύλισαν τα χρόνια ,ο χρόνος έφερε αυλάκια στο μέτωπο, βυθίστηκαν τα μάτια στις κόγχες και η σχέση γιατρού-ασθενή άλλαξε από το χθες στο σήμερα.

Καινούργια ερωτήματα αναδυθήκαν. Πώς η ψηφιακή εποχή και η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορούν να σταθούν δίπλα στον άνθρωπο, χωρίς να χαθεί το ιπποκρατικό πνεύμα. Ποιο είναι το αποτύπωμα εμπειρίας ζωής σε κάθε άνθρωπο και όχι μόνο στο γιατρό . Τι αφήνει ένας άνθρωπος πίσω του μετά από δεκαετίες μόχθου και προσφοράς.

Μια κατακλείδα σοφίας για τις επόμενες γενιές γιατρών και ανθρώπων. Πράξεις αγάπης με ανιδιοτέλεια. Ένα ζεστό χέρι σε κάθε ανθρώπινο πόνο. Αυτό που δεν έχει η Τεχνητή Ευφυΐα.

ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ – ΓΙΑΤΡΟΣ