Για την Ευανθία

Λίγα λόγια αγάπης…

Ραντιεῖς με ὑσώπῳ, και καθαρισθήσομαι,

πλυνεῖς με, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι!

(Ψαλμός 50.9)

 

Ευανθία μου, αγαπημένη αδερφή αναπαύθηκες!

Έζησες, έφτασες μέχρι σχεδόν τα 89 σου χρόνια!

Μια ολόκληρη ζωή, γεννημένη λίγο πριν το μεγάλο πόλεμο το 1938

και μεγάλωσες σ’ εκείνα τα δύσκολα χρόνια στο σπίτι μας,

πρώτα σε εκείνο που κάηκε στον πόλεμο κι ύστερα σε τούτο εδώ,

που τόσο συχνά ερχόσουνα όταν εγώ μάζευα τα κρεμμύδια, τις πατάτες

και σκάλιζα τις ανθισμένες τριανταφυλλιές τα ζεστά καλοκαίρια!

Εσύ με μεγάλωσες, όταν μικρός κι αδύναμος αρρώσταινα στα κρύα δωμάτια

της εποχής εκείνης!

*   *    *

Έζησες, εσύ ως η μεγαλύτερη αδερφή, ύστερα η Χρυσούλα και τέλος εγώ

τη μακρόχρονη αρρώστια του πατέρα μας του Νίκου που έφυγε τόσο νωρίς!

Αγωνίστηκες δίπλα στη μάνα μας, τη Μαρία, δούλεψες σκληρά, δεν έμαθες

γράμματα γιατί τότε ήταν δύσκολα χρόνια, όμως θα μπορούσες να τα μάθεις

γιατί είχες υπομονή και θέληση.

Έμαθες να ράβεις στη ραπτομηχανή και να κάνεις αριστουργήματα!

Πάντα σε θυμάμαι στον αργαλειό να υφαίνεις την προίκα σου!

Από μικρή στην αυλή να σκουπίζεις, να σιγυρίζεις, να καθαρίζεις!

Πάντα θα σε θυμάμαι, πάντα θα αναπολώ τη συντροφιά σου!

Παντρεύτηκες τον Κώστα, στο διπλανό σπίτι, στο σπίτι των Πλιακαίων.

Έκανες οικογένεια, το Δημήτρη, το Σάκη και το Νίκο!

Χάρηκες εγγόνια και δισέγγονα! Ευτύχησες!

Η υγεία σου πάντα σε βασάνιζε, όμως η ψυχούλα σου ήταν όρθια!

Όρθια και τώρα που έπεσες και νοσηλεύτηκες, πάντα με πίστη και αγάπη!

Σε θυμάμαι να λες τις τελευταίες σου μέρες, τις στερνές:

– Σας αγαπώ όλους! Αγαπώ όλον τον κόσμο! Να είστε όλοι καλά!

– Κώστα, να θυμάσαι και τούτο, σα φύγω από τον κόσμο:

– Να γράψεις κάπου, στην εφημερίδα κι εκεί που εσύ ξέρεις

το μεγάλο ευχαριστώ στην γιατρό κυρία Αφροδίτη Αβελίδου η οποία

στάθηκε μέχρι τώρα δίπλα μου με αγάπη και στοργή

στην δύσκολη ασθένεια που περνούσα!

 Ήταν πάντα δίπλα μου, με χαμόγελο!

Μέρα και νύχτα! Την ευχαριστώ!

Ευχαριστώ και τους άλλους γιατρούς του τεχνητού νεφρού που με

αγάπη και υπομονή με φρόντιζαν εδώ και δυο περίπου χρόνια!

Ευχαριστώ κι όλο το νοσηλευτικό προσωπικό που με το φέρσιμο τους

με έκαναν να ξεχνώ τα βάσανά μου!

*   *     *

Ευανθία μου, αγαπημένη μεγάλη μου αδελφή,

ήσουνα πάντα δίπλα μου! Σαν τη μάνα μου!

Συγκινούμαι όταν θυμάμαι τώρα που μου έλεγες:

– Κώστα, θυμάμαι τον παππού μας τον Κώστα τις τελευταίες ημέρες

πριν πεθάνει να λέει στη γιαγιά τη Χρύσω:

– Χρύσω, θα πεθάνω…

Και η γιαγιά του απαντούσε με φυσικότητα αλλά και μεγάλη πίστη:

– Θα πεθάνεις άντρα μου, θα πας να βρεις το Γιάννη, θα βρεις το Νίκο…

Ο Γιάννης και ο Νίκος ήταν τα δυο παιδιά τους.

Ο Γιάννης χάθηκε στον πόλεμο, κι ο Νίκος από αρρώστεια!

*   *    *

Ευανθία, κλείνω αυτό το μικρό αφιέρωμα με τούτο:

– Ευανθία, μας έφυγες μακριά, όμως εκεί θα βρεις

τη μάνα μας την πονεμένη και το Νίκο τον πατέρα μας!

κι όλους εκείνους που αγάπησες και φύγανε για τον άλλο κόσμο!

Ο αδερφός σου που πάντα τον καμάρωνες

Κώστας Δόρτσιος