Όσο  περνούν  τα χρόνια   τόσο  απογοητεύομαι, έλεγε ένας μεσόκοπος  συνταξιούχος .  Οι  φίλοι  λιγοστεύουν, οι παρέες μικραίνουν,  και  κάποιοι  άλλοι όταν   τους  συναντάς κοιτάνε  αλλού,  κάνουν πως δεν σε γνωρίζουν.

Και τώρα  το συνειδησιακό κενό , το κενό που πονάει  πιο   πολύ  απ  όλα; Το καλύπτουν  τα  όνειρα, ξεθωριασμένες μνήμες, ανεκπλήρωτες  φαντασιώσεις  κάτι  απ  όλα.   Πόσο  θα  ήθελε  να   είχε  μια  εφημερίδα  δικιά του , να  λέει  και να γράφει  ό,τι θέλει χωρίς να  κινδυνεύει,  άλλους   να  τους  φιλοξενεί και  άλλους  να τους  αποκλείει, κάποιους  θρασείς  να  τους   λογοκρίνει. Να τους απειλεί  όλους με το  no  Passaran  της  έπαρσης  και της αλαζονείας , «  τα μεγαλεία να φοβάσαι ω ψυχή  » κι από την  άλλη  ιδεολόγος  και  δημοκράτης!!.

Να  είχε κανάλια δικά του , να του δανείζουν  με αέρα  οι Τράπεζες…..να ανεβάζει  και να κατεβάζει  Κυβερνήσεις  !!! Να   είχε  offshores  εταιρείες στις  Κανάριους νήσους, στις  νήσους   Βερελήδες , των   Χριστουγέννων, παντού. Να είχε  και  μια  βίλα  με  πισίνα  μακριά από τα μάτια  των πονηρών, μια μερσεντές sic  να τα απολαμβάνει   όλα  στα  μουλωχτά    στην  υγειά των αφελών ή επί  το  λαϊκότερον  των κορόιδων.!!!..

Να  μπορούσε να ζήσει εκατόν πενήντα χρόνια για  να  παίρνει κι αυτός αναλογικά δάνεια από τις Τράπεζες !!

Γέλια….πολλά γέλια. Όλοι οι αφελείς που αγωνίζονται είναι  για γέλια…ευτυχείς οι  εξυπνάκηδες  !!