Κληρονομικότητα και επιγενετική *Γράφει ο γιατρός Νίκος Γρηγοριάδης
Μια φορά κι ένα καιρό , ήρθαν στο γιατρείο μου για κάποιες δουλειές τους δυο αδερφές.
Με το <καλωσόρισμα > πρόσεξα ότι ήταν ολόιδιες. Τα δυο χαριτωμένα κορίτσια ήταν δυο ολόιδιες σταγόνες..
Ήταν δίδυμες αδερφές. Πιάσαμε συζήτηση και στο τέλος μου πρότειναν να υπογράψουν σε ένα βιβλίο μου σαν ενθύμιο για να τις θυμάμαι και να τις ξεχωρίζω από τις υπογραφές τους.
Σήμερα θα ανοίξουμε αυτό το τεράστιο κεφάλαιο για έναν μόνο λόγο. Πιστεύω ότι ο Δημιουργός αυτό το θέμα δεν το έκλεισε ποτέ. Κάποτε ξεκίνησε να το σχεδιάζει. Είμαστε κάπου στην αρχή των γνώσεων μας.
Το υλοποίησε σε κάποιους τομείς του αλλα ακόμη και μέχρι αυτή την στιγμή το υλοποιεί.
Τι το φανερώνει;
Μα η Δημιουργία του.
Απλό και πολύπλοκο .
Όπως το Σύμπαν.
Αλήθεια.
Τίποτε δεν έλαβε τέλος.
Άλλο εξέλιξη και άλλο τέλος που δεν υπάρχει σε κανένα σημείο της θαυμαστής Δημιουργίας,
Αυτή παραμένει ενεργή για τους τολμηρούς και τελειωμένη για τους δειλούς. Να είστε πολύ βέβαιοι γι’ αυτό.
Θα βουτήξουμε σε ένα επιδραστικό , υπαρκτό, σχεδιασμένο και πάρα πολύ Ένα Λογικό κόσμο.
Τακτοποιημένο και Σοφό στην τελευταία λεπτομέρεια του. Ότι βλέπουμε γύρω μας είναι μόνο μια στιγμιαία αποτύπωση. Κάθε ένας προσλαμβάνει κάτι που το ερμηνεύει και το μεταποιεί σύμφωνα με τους δικούς του δέκτες.
Στο Σύμπαν λοιπόν ο Δημιουργός σχεδίασε και με τον Δικό Του Μοναδικό τρόπο υλοποίησε τις Σκέψεις του.
Για να συμφωνούμε μεταξύ μας χρησιμοποιούμε ανθρώπινα καθημερινά νοήματα.
Έτσι δεν χανόμαστε και το κυριότερο δεν δογματίζουμε. Απλά και κατανοητά. Ένα επιστημονικού περιεχομένου παραμύθι. <Ας δημιουργήσουμε> τα κλειδιά που άνοιξαν την <έναρξη>
Αρχικά λοιπόν φαίνεται ότι ο Δημιουργός γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια την Κληρονομικότητα (Κατ’ Εικόνα).
Ποιος ξέρει πόσο χρόνο χρειάστηκε να δουλέψει αλλά στο τέλος τα κατάφερε. Έκανε έναν ολόκληρο αρσενικό άνθρωπο.
Χωρίς θυλικη μορφής – είδος.
Κάτι τον προβλημάτιζε.
Τον μελέτησε και μετά έκανε το συμπληρωματικό – θυλικο . Αυτό το πρότυπο, αυτή η καθολική Αρχή εφαρμόστηκε . Πόσο μεγάλος αριθμός δημιουργείτε με αυτή την Αρχή.
.Εμείς γνωρίζουμε λίγα στη Γη αλλά στο Σύμπαν υπάρχουν αμέτρητα. Ένας πληθυντικός στη Δημιουργία εκείνο το <ποιήσομεν> μέχρι σήμερα που παραμένει πολύπλευρο.
Πέρασαν χιλιετίες ώσπου το 1953, οι J.Watson και F.Crick προτείνουν την δομή της διπλής έλικας για το DNA. Ξεκλείδωσαν τον άγνωστο κόσμο του μυστικού υλικού με αυτό το καλούπι κατασκευάζονται τα πάντα για να γίνει από ένα μικρόβιο μέχρι έναν άνθρωπο.
Ένας κόσμος σε μια κλίμακα άγνωστη Οι μελετητές κατάλαβαν ότι το βιβλίο της ζωής δεν είναι κλειστό. Για πολλά χρόνια, η επιστήμη πίστευε ότι το DNA μας είναι ένα αυστηρό, αμετάβλητο βιβλίο γραμμένο μια για πάντα στη γέννησή μας. Όμως, η σύγχρονη βιολογία αποκάλυψε έναν ολόκληρο νέο κόσμο, την επιγενετική (epigenetics).
Οι εμπειρίες γράφονται στα γονίδια. Αυτά αποδεικνύουν ότι ο τρόπος ζωής μας, τα συναισθήματά μας, οι αγωνίες, ακόμα και οι βαθιές εμπειρίες αγάπης ή προσφοράς, λειτουργούν σαν μικροί «διακόπτες» που ανάβουν ή σβήνουν συγκεκριμένα γονίδια. Το σώμα μας θυμάται όχι μόνο βιολογικά, αλλά σαν μια ζωντανή παρτιτούρα που αλλάζει καθώς η ζωή προχωρά.
Η κληρονομιά της ψυχής στη βιολογία: Όταν ένας γιατρός στέκεται δίπλα στον ασθενή με ενσυναίσθηση —όπως εσύ όλα αυτά τα χρόνια— δεν γιατρεύει απλώς το σώμα με τα φάρμακα, αλλά στέλνει ένα βαθύ βιολογικό μήνυμα ασφάλειας και ηρεμίας στο νευρικό σύστημα του άλλου. Η καλοσύνη, η ζεστασιά και η ανθρώπινη επαφή έχουν αποδειχθεί επιστημονικά ότι μειώνουν τις φλεγμονές και προστατεύουν τα κύτταρα. Την αίσθηση του χρόνου που γίνεται ποτάμι εμπειριών και όχι απλός δείκτης ρολογιού.
Τη μνήμη ως πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη και στο ιλιγγιώδες τρέξιμο του κόσμου.
Την ταπεινότητα της ανθρώπινης ασημαντότητας μπροστά στο τέλος. Μια φθορά της Ύλης που είναι αλληλένδετη με τον χρόνο. Μα πάνω από όλα, την κορυφαία αλήθεια ,ενός απόστρατου Γιατρού: «Ένα ζεστό χέρι σε κάθε ανθρώπινο πόνο».
Η «Επιγενετική» – ( Κατ’ ομοίωση)
Τέλη του 1930 ο Waddington χρησιμοποιεί τον όρο επιγενετική (epigenetics). Ας φανταστούμε το DNA μας σαν τα πλήκτρα ενός πιάνου. Για πολλά χρόνια, οι επιστήμονες πίστευαν ότι γεννιόμαστε με αυτό το πιάνο και πως ό,τι πλήκτρο είναι κουρδισμένο από τη γέννησή μας, έτσι θα παίζει για πάντα.
Νόμιζαν ότι τα γονίδιά μας είναι μια φυλακή από την οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε.
Η επιγενετική ήρθε να μας πει κάτι μαγικό: Εμείς είμαστε ο πιανίστας! Αποδεικνύεται ότι ο τρόπος που ζούμε, οι σκέψεις μας, το περιβάλλον μας, ακόμα και η αγάπη ή η ζεστασιά που δίνουμε και παίρνουμε, λειτουργούν σαν μικρά «χέρια» που πατάνε ή δεν πατάνε ορισμένα πλήκτρα. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη που έχουμε καταλάβει. Το σώμα ακούει την ψυχή.
Όταν ένας γιατρός μπαίνει στον θάλαμο ενός ασθενούς με αγάπη, με ενσυναίσθηση και με «ένα ζεστό χέρι», ο ασθενής δεν αισθάνεται απλώς ψυχολογική ανακούφιση. Αυτή η ασφάλεια στέλνει χημικά μηνύματα μέσα στο σώμα του που λένε στα κύτταρα:
«Χαλάρωσε, είσαι ασφαλής, πολέμησε την αρρώστια». Η καλοσύνη αλλάζει τη βιολογία. Άμα προσθέσουμε και Αγάπη τότε το άγχος και ο φόβος ανάβουν «άσχημα» γονίδια (όπως αυτά που φέρνουν φλεγμονές). Αντίθετα, η ελπίδα, η πίστη, η στοργή και η ανθρώπινη επαφή ανάβουν τα «καλά» γονίδια που βοηθούν την αυτοΐαση.
Τι αξιοθαύμαστο.
Να τολμήσουμε να αποκαλύψουμε ότι στον εσωτερικό κόσμο της Κληρονομικότητας < Υπάρχει> ζωντανός ο Δημιουργός.
Το τόσο Πάνσοφο Δημιούργημα του σε αυτό το αόρατο συμπαντικό περιτύλιγμα είναι ΕΝΑ .
ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ – ΓΙΑΤΡΟΣ




























