Σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο; Σε όποια και όποιον αντιστέκεται και τολμά να ελπίζει
Σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο; Αυτό το ερώτημα επανέρχεται συχνά στη συζήτηση για τον συμβολισμό της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 στη συλλογική μνήμη, αλλά και το πώς εκδηλώνεται στην πράξη.
Το Πολυτεχνείο ανήκει στις φοιτήτριες και στους φοιτητές του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος που εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή έγραψαν ιστορία με το θάρρος και τη γενναιότητα, αλλά και τον τρόπο που έφεραν στο προσκήνιο ένα αίτημα κοινωνικής αλλαγής, δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας που ακόμη παραμένει αδικαίωτο.
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους εκείνους, εργάτες, μαθητές, πολίτες, που εκείνες τις μέρες άκουσαν το κάλεσμα των φοιτητών και κατέβηκαν στον δρόμο, που έδωσαν στην κατάληψη παλλαϊκό χαρακτήρα, που αμφισβήτησαν τη βαρβαρότητα, που έστησαν οδοφράγματα, που ακούγοντας τις δραματικές εκκλήσεις του ραδιοσταθμού πήγαν φάρμακα και προμήθειες, που συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τα τανκς και τελικά πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος.
Το Πολυτεχνείο ανήκει στις αγωνίστριες και αγωνιστές της αριστεράς, της επαναστατικής αριστεράς, αλλά και των δύο κομμουνιστικών κομμάτων και του ΠΑΚ, που ανεξαρτήτως σχεδιασμών και «γραμμών», επέλεξαν τελικά να μπουν και να στηρίξουν την κατάληψη, προσπερνώντας συχνά «καθοδηγήσεις» που δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τη δυναμική της στιγμής.
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους εκείνους που δεν ήταν αριστεροί, που ήταν αναρχικοί, κεντρώοι ή ακόμη και δεξιοί, αλλά μισούσαν τη Χούντα και αισθάνθηκαν ότι ο αγώνας των φοιτητών ήταν δίκαιος και έπρεπε να σταθούν στο πλευρό τους και να κατέβουν στον δρόμο.
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους εκείνους από την Πανεπιστημιακή κοινότητα που στάθηκαν στο ύψος της ιδιότητας του δασκάλου και ύψωσαν ανάστημα απέναντι στο καθεστώς και τη βία του.
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους που όλα αυτά τα χρόνια επιμένουν να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις συνδέοντας το ανεκπλήρωτο αίτημα της χειραφέτησης με τις δικές τους ανάγκες και αιτήματα, τις δικές τους αγωνίες και τις δικές τους ελπίδες, κρατώντας το νήμα της αντίστασης συνεχές και αδιάρρηκτο. Σε όλες εκείνες και εκείνους που αμφισβήτησαν τις απαγορεύσεις, την καταστολή, τη συκοφαντία. Σε αυτές και αυτούς που κάθε χρόνο επιμένουν τα πηγαίνουν παιδιά και εγγόνια στο Πολυτεχνείο και με απλά λόγια τους εξηγούν το τότε και το τώρα. Σε αυτές και αυτούς που διαδηλώνουν πάνω από πενήντα χρόνια και σε όσες και όσους θα κατέβουν σήμερα για πρώτη φορά.
Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε οποιονδήποτε θεωρεί ότι του ανήκει, είτε πρόκειται για πολιτικές ή κομματικές ηγεσίες, είτε για όποιον άλλο θεωρεί ότι κατέχει «το νόημά του».
Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν να βάζουν «στο γύψο» τον αγωνιστικό και κινηματικό χαρακτήρα του εορτασμού.
Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στις κυβερνήσεις που δεν ανταποκρίθηκαν και επιμένουν να μην ανταποκρίνονται στο αίτημα και για ψωμί, και για παιδεία και για ελευθερία.
Το Πολυτεχνείο ανήκει τελικά σε όλες και όλους που αγωνίστηκαν, που αγωνίζονται και θα αγωνιστούν.
Ανήκει στη δύναμη της οργής, στην ελπίδα της διαδήλωσης, στο θάρρος της απόφασης για σύγκρουση με ό,τι κάνει τη ζωή των ανθρώπων αβίωτη.
Γι’ αυτό και μπορεί να αποκτά διαρκώς νέες σημασίες και να συνδέεται με τωρινές αγωνίες και αναζητήσεις. Γι’ αυτό και δεν χωράει στα μουσεία. Γι’ αυτό και παραμένει επίμονα και ανυποχώρητα ανατρεπτικό. Γι’ αυτό και ακόμη και σήμερα αντιστέκεται και ελπίζει.
Πηγή: in.gr




























