Γράφει ο Κώστας Δόρτσιος

Ήταν σούρουπο στα μέσα του Σεπτεμβρίου, κι εγώ βάδιζα στο πεζοδρόμιο οδεύοντας για την κεντρική πλατεία της πόλης μας προσπαθώντας να βρω κατάλληλο πέρασμα από τις διαβάσεις και τα δύσκολα περάσματα των δρόμων. Οι σκέψεις μου ήταν καθημερινές και απλές. Ο Σεπτέμβριος μήνας είναι πάντα ένας μήνας εισαγωγικός, δηλαδή ένας μήνας που μας ετοιμάζει για το πέρασμα στη δύσκολη αλλά και όμορφη εποχή του φθινόπωρου αλλά είναι κι ένα προοίμιο του χειμώνα! Κι εγώ βάδιζα σ’ εκείνο το πεζοδρόμιο ώσπου μπροστά μου βλέπω κάποιο νέο σκυμμένο μπροστά σε μια κολόνα της ΔΕΗ να ζωγραφίζει και να προσπαθεί να ομορφύνει την τσιμεντένια και λεία κυλινδρική επιφάνεια της πανύψηλης κολόνας!  Δίπλα του λιγοστά εργαλεία! Πινέλα και κουτιά με χρώματα και νερό!

Σταμάτησα, η εικόνα αυτή με προκάλεσε, αφύπνισε την περιέργειά μου και τόλμησα να ανοίξω ένα διάλογο με το Γιώργο Πετρίδη ο οποίος ήταν και ένας παλαιότερος μαθητής μου και το σπουδαιότερο, όπως φάνηκε από τη κουβέντα που ακολούθησε, έχει μια σχέση αφετηρίας από το χωριό μου, τον Άγιο Γεώργιο.

Η κουβέντα μας κράτησε για κάποια λεπτά και όσο μου μιλούσε και τον ρωτούσα αυτός σκυμμένος με αφοσίωση συνέχιζε το έργο του. Προσπαθούσε να αλλάξει τη μορφή της άχαρης τσιμεντένιας κολόνας και να τη μετασχηματίσει σε ένα όμορφο κορμό δέντρου. Ήταν τέτοια η αλλαγή, ώστε αισθάνθηκα την ανάγκη να αγγίξω την επιφάνεια αυτή που είχε πάρει τη μορφή ενός δέντρινου κορμού για να αισθανθώ αμέσως την κρυάδα του τσιμέντου κι όχι τη ζεστασιά της δέντρινης επαφής. Όμως η όψη της κολόνας είχε αλλάξει, είχε γίνει όμορφη, φυσική τέτοια που ταιριάζει σ’ αυτό που λέμε φυσική ομορφιά! Μια ομορφιά που εδώ και χρόνια χάνεται και βυθίζεται και δίνει τη θέση της στην άχαρη εικόνα του τσιμέντου, της κρύας εικόνας του τσιμέντου!

Με το Γιώργο μίλησα κι άλλες μέρες γιατί για μέρες τον συναντούσα εκεί, μπροστά σ’ εκείνη την κολόνα να προσπαθεί να ολοκληρώσει αυτό που είχε μέσα στο μυαλό του. Στο τέλος η κολόνα αυτή μετασχηματίστηκε σε ένα κορμό δέντρου όπου στις πλαγιές του φιλοξενούσε πλήθος από όμορφα και πολύχρωμα μανιτάρια!

Ο Γιώργος δέχθηκε να απαντήσει μερικές από τις ερωτήσεις μου στις οποίες δηλώνει τη σχέση του με τη ζωγραφική και τη ευρύτερη φιλοσοφία του.

Ερωτήσεις 

1. Γιώργο σε είδα προχθές να ζωγραφίζεις και να επιμελείσαι μια τσιμεντένια κολώνα φωτισμού στην άκρη του δρόμου και μιλήσαμε για κάποια ώρα. Θα ήθελα να σε ρωτήσω τί είναι αυτό που θέλεις να ιχνογραφήσεις πάνω στη λεία και κυλινδρική αυτή επιφάνεια;

Απάντηση:

Μου ζητήθηκε να κάνω την κολόνα έτσι που να μοιάζει με κορμό δέντρου που σαπίζει και φυτρώνουν μανιτάρια. Έτσι αποφάσισα να την χειριστώ ως πίνακα, να τραβάει τον κόσμο από μακριά και να την εξετάζουν και από πιο κοντά.

2. Ακόμα θα ήθελα να μάθω ποια είναι η βαθύτερη σχέση που σε συνδέει μ’ αυτό που λέμε γενικά ζωγραφική. Ακόμα να ρωτήσω αν αυτό που κάνεις είναι ερασιτεχνισμός ή κάποια επαγγελματική σου δραστηριότητα;

Απάντηση:

Με τη ζωγραφική ασκώ πολλά πράγματα, από διαλογισμό, λύση προβλημάτων, χαλάρωση κ.ά. Αλλά έστω και ερασιτεχνικά που ασχολούμαι, μου φέρνει κέρδος πέραν του οικονομικού. Είναι ένα αγαπημένο μου χόμπι το οποίο γεμίζει τη ζωή μου, άλλοτε επαγγελματικά και άλλοτε προσωπικά. Ποτέ δεν επιδιώκω να την κάνω ως αγγαρεία.

3. Ποιες είναι οι σπουδές σου πάνω στην όμορφη τέχνη της ζωγραφικής και της εκφραστικής απεικόνισης. Επίσης τί είναι αυτό που θέλεις κάθε φορά να εκφράσεις, είναι κάτι βαθύτερο του εσωτερικού σου κόσμου σε σχέση με το περιβάλλον και τον ευρύτερο κόσμο;

Απάντηση:

Δεν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, αλλά είμαι εγγεγραμμένος στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Ίσως μια μέρα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου.

Το κύριο συναίσθημα το οποίο θα πρέπει να σου προκαλεί η κάθε τέχνη, για να ονομάζεται και δικαίως έτσι, πιστεύω πως διαφέρει από θέμα σε θέμα. Για τη μετατροπή μιας γκρίζας και αδιάφορης κολόνας σε κάτι που δείχνει τον κύκλο της ζωής, μπορώ να πω πως αντικατοπτρίζει και κοινωνικοπολιτικά την κατάστασή μας- είμαστε έμβια όντα των οποίων η ευδαιμονία εξαρτάται από την ικανότητά μας να προσαρμόσουμε το περιβάλλον μας στις ανάγκες μας. Επίσης, η αστικοποίηση μας αποκόβει από τη φύση, πόσο μάλλον την ανθρώπινή μας φύση και έτσι αυτού του είδους θεματολογίες (μανιτάρια) είναι κατάλληλα στο να αποτυπώσουν την αναγκαία “ανακύκλωση” η οποία, όχι μόνο εξαρτάται κυριολεκτικά από αυτήν η επιβίωση, αλλά και μια διαδικασία μεταφορικής ανακύκλωσης της ψυχής όταν έρχεται σε επαφή με εικόνες του περιβάλλοντος. Μας χρειάζονται.

4. Σήμερα η αστική μορφή των  πόλεων, όπως και τα Γρεβενά, αποπνέει γενικά την εντύπωση του τσιμέντου και την αίσθηση ενός αδιαχώρητου χωρίς παρουσία πρασίνου. Αυτή η εικόνα πού οδηγεί τη δημιουργική έκφραση  ενός νέου καλλιτέχνη;

Απάντηση:

Δεν είχα διαβάσει την τελευταία ερώτηση όταν απάντησα την προτελευταία αλλά με χαροποίησε που καταλήξαμε στα ίδια. Αν δεν ήταν τσιμεντένια όλα, θα είχε ανάγκη κανείς να βάλει χρώμα; Ίσως όχι, αλλά ίσως και πολύ περισσότερο. Ό,τι βλέπουμε είμαστε μιμητικά όντα και θαρρώ πως όλοι όσοι ασχολούνται με την τέχνη αλληλοεπιδρούμε ο καθένας στο έργο του άλλου. Αν όμως βλέπεις μόνο γκρι, είναι και αυτό ένα  κίνητρο να χρωματίσεις. Χωρίς το ταπεινό γκρι ακόμη, δεν θα ξεχώριζαν άλλα, άξια πράγματα και θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για άλλες πτυχές της ζωής.

Μερικά στιγμιότυπα από τη ζωγραφική του Γιώργου και της δουλειάς του