Ορεινά χωριά χωρίς καφενείο και παντοπωλείο σημαίνει χωριά που σβήνουν.

Γι’ αυτό και έφερα στην Κομισιόν το ζήτημα της εγκατάλειψης των πιο απομακρυσμένων οικισμών της χώρας μας.

Κατέθεσα γραπτή ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητώντας άμεση στήριξη για τα εναπομείναντα καφενεία και μικρά παντοπωλεία στους ορεινούς οικισμούς και στα μικρά νησιά — μικρές επιχειρήσεις που αποτελούν τον τελευταίο ζωντανό πυρήνα κοινωνικής ζωής, αλλά και τη βασική πηγή πρόσβασης σε αγαθά πρώτης ανάγκης.

Από τα χωριά της Κοιλάδας του Αχελώου, των Αγράφων, των Ραδοβιζίων και των Τζουμέρκων, μέχρι τα πιο μικρά νησιά μας, αυτά τα καταστήματα δεν είναι «μαγαζιά». Είναι βασικές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Η εξαφάνισή τους επιταχύνει την εγκατάλειψη, βαθαίνει τις εδαφικές ανισότητες και θέτει ξεκάθαρα ζήτημα εφαρμογής της αρχής της εδαφικής συνοχής του άρθρου 174 ΣΛΕΕ.

Ζήτησα από την Επιτροπή να απαντήσει:

• Πώς αξιολογεί τη ραγδαία εξαφάνιση τέτοιων βασικών υπηρεσιών υπό το πρίσμα της εδαφικής συνοχής;
• Αν προτίθεται να ενθαρρύνει μηχανισμούς μεταφορικού ισοδύναμου ή άλλες στοχευμένες ενισχύσεις μέσω ΕΤΠΑ, ΕΚΤ+ ή πόρων της ΚΑΠ, χωρίς να παραβιάζονται οι κανόνες κρατικών ενισχύσεων.
• Αν σκοπεύει να εξετάσει κατευθυντήριες γραμμές ή εργαλεία για τη διατήρηση βασικών υπηρεσιών σε ορεινές και αραιοκατοικημένες περιοχές.

Άλλες ευρωπαϊκές χώρες —όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Φινλανδία— έχουν ήδη θεσπίσει μηχανισμούς αντιστάθμισης αυξημένου μεταφορικού κόστους ή ειδικές ενισχύσεις για μικρές επιχειρήσεις σε απομονωμένους οικισμούς. Δεν μπορεί η Ελλάδα να μένει πίσω, όταν η ευρωπαϊκή εμπειρία δείχνει ότι υπάρχουν λύσεις.

Αν χαθούν αυτά τα μικρά καταστήματα, χάνεται το χωριό.

Η Ευρώπη οφείλει να στηρίξει τις περιοχές που παλεύουν να κρατηθούν ζωντανές.