Ούτε τρεις μέρες δεν κράτησε η χαρά, η ευτυχία, η συγκίνηση που προκάλεσε σε όλους μας η τριήμερη συνάντηση των 27 συμμαθητών, συμμαθητριών που αποφοιτήσαμε το 1966 από τα Λύκεια Γρεβενών.

Άγγελμα πικρό μας ¨πάγωσε ¨ όλους. Η Παρασκευή Κλεισιάρη ¨έφυγε¨ από κοντά μας. Η Βούλα μας δεν είναι πιά μαζί μας. Έτσι απλά, έγειρε και πέθανε. Άλλωστε πρόλαβε να μας χαιρετήσει. Βιαζόταν τόσο πολύ να έρθει στα Γρεβενά, να συναντήσει τους συμμαθητές της, τους φίλους των παιδικών της χρόνων. Ρούφηξε το κάθε λεπτό, μίλησε με όλους, ρώτησε γι αυτούς που δε μπόρεσαν να έρθουν. Ήθελε όσο χρόνο ήταν στα Γρεβενά να είναι γεμάτος. Πρωί μεσημέρι, βράδυ.

Και ήταν παρούσα σε πολλές από τις συναντήσεις που κάναμε στα εξήντα χρόνια. Όπως και στο Σχολείο κέρδιζε συμμαθητές και καθηγητές, έτσι και τώρα όλοι ήθελαν να είναι δίπλα της, να μιλούν μαζί της, να τη ρωτούν για τα δέκα χρόνια που είχαμε να βρεθούμε. Η ομορφιά της, η καλοσύνη της, η ευθύτητα της μας επιβεβαίωσαν ότι τα χρόνια δεν την άλλαξαν, τα ιδανικά της και οι αξίες της έμειναν αναλλοίωτα. Η ζωή της δίπλα στο Χρήστο Μιχαηλίδη, γυμναστή στο Γυμνάσιο Γρεβενών, τα δύο υπέροχα παιδία της την ολοκλήρωσαν. Πρόσφερε σε όλους τους τομείς τις ζωής της, στην οικογένεια, στην Κοινωνία, στους φίλους που υπεραγαπούσε. Φωτεινό το πέρασμα της από τη ζωή.

Βαρύ το χρέος μου να ενημερώσω τους ανυποψίαστους συμμαθητές που μόλις επέστρεψαν στην καθημερινότητα, μετά από ένα όμορφο τριήμερο ευτυχίας. Τα λόγια δεν έβγαιναν, οι λέξεις έχαναν τη ροή τους. Έπρεπε όμως να μάθουν. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει, ας την αναπαύσει ο Θεός. Καλό κατευόδιο πολυαγαπημένη μας Βούλα. Καλή αντάμωση. Αυτά τα λίγα λόγια μνημόσυνο στην ψυχή της πολυαγαπημένης μας.

Για τους αποφοιτήσαντες το 1966
Ευαγγελία Μπόγκια