Είναι φανερό (και γνωστό) πως η επώνυμη δημοσιογραφία στην επαρχία έχει τα πλεονεκτήματα όπως και τα μειονεκτήματα.

Στις μικρές και κλειστές κοινωνίες όπου υπάρχουν οι προσωπικές και κοινωνικές σχέσεις (ισχυρές ή πολύ ισχυρές) ο δημοσιογράφος έρχεται ενώπιον ορισμένων διλημμάτων:

Και τώρα τι κάνω; Πως θα κρίνει η κοινωνία την είδηση; Μήπως με τη δημοσιοποίηση αυτής της είδησης τα αρνητικά μηνύματα θα είναι περισσότερα από τα θετικά; Ακόμη δεκάδες είναι τα ερωτήματα που μπορούν να απασχολούν, σε κάθε είδηση, έναν δημοσιογράφο.

Με εμπειρία (αλλά κυρίως στην επαρχία με την καλή γνώση της τοπικής κοινωνίας) ο κάθε δημοσιογράφος αποφασίζει για την είδηση.

Προσωπικά, για τέταρτη δεκαετία, συνεχίζω να αποφεύγω το δικαστικό και αστυνομικό ρεπορτάζ αναλαμβάνοντας απέναντι στους αναγνώστες – σ’ αυτό το σημείο – το κόστος της υποκειμενικότητας.

Σε κάθε επάγγελμα και σε κάθε λειτούργημα ο άνθρωπος πρέπει να λειτουργεί και με το συναίσθημα. Ετσι κρατάει για τον εαυτό του το «εσκεμμένο λάθος της υποκειμενικότητας».

Αυτή είναι η «λαθεμένη αλήθεια» αλλά πάντως είναι αλήθεια που η τοπική κοινωνία την αισθάνεται και την δικαιολογεί απόλυτα.

Γιάννης Κ. Παπαδόπουλος

Υ.Γ. (Ι): Δεν διαφωνώ με τον αγαπητό και εύστοχο στις παρατηρήσεις blogger του grevenaspot.