«Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος»… Σ’ αυτό τον στίχο συμπυκνώνεται  όλη η τραγωδία που βιώνει ο πρόσφυγας, όπου γης.

Ο άνθρωπος ξεριζώνεται με τη βία από τον τόπο του, και εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει τη γη των προγόνων του, την πατρίδα του, για να γλυτώσει από την κόλαση του πολέμου. Βιώνοντας και σήμερα, όπως και τότε, την εξαθλίωση, τον εμπαιγμό, την περιφρόνηση, την εκμετάλλευση, τον ρατσισμό…

Ο ποντιακός ελληνισμός έζησε στο πετσί του την προσφυγιά, όπως την ζουν σήμερα άλλοι λαοί εξαιτίας των Ανταγωνισμών και των πολέμων που γεννά το Απάνθρωπο σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.