Σχολιασμός Ευαγγελίας Γιώτα

Νομικού, εικαστικού, Πολιτιστικού εκπροσώπου του «Ομίλου για την ΟΥΝΕΣΚΟ Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδας», για τον Ν. Γρεβενών

Με αφορμή την ατομική έκθεση του καλλιτέχνη και γιατρού Νικόλαου Μάντζιαρη στον χώρο Πολιτισμού Νικολάου και Ελένης Καρναβά, στα Γρεβενά, από 13 Οκτωβρίου – 10 Νοεμβρίου 2026, θα επιχειρήσω να προσεγγίσω την συγκλονιστικά δημιουργική οντότητα του καλλιτέχνη.

Η  ιδιαίτερη  εικαστική οπτική του Νικόλαου Μάντζιαρη  θα μπορούσα να πω ότι,  αποτελεί ένα τολμηρό όσο και επίπονο ανέλιγμα του καλλιτέχνη προς μια διάσταση πρωτογενή  αλλά και  μεγαλειώδη όσον αφορά στη σύνθεση  της συγκινησιακής μνήμης και στα ερεθίσματα που αυτή προκαλεί.

Τα έκρυθμα συμπλέγματα της «Φυλακισμένης πόλης» και της «Κατεστραμμένης πόλης του Χαλεπιού» , που ακροβατούν ανάμεσα στο φαντασιακό και το γκροτέσκο – «κρυπτόν» στην αρχαία ελληνική- , ανάμεσα στη  υπόγεια βαρβαρότητα και στα ίχνη του αίματος, αλλά και με την αχλύ του τέλους του παραλόγου και του τερατώδους , μοιάζουν να εκμαιεύουν δυναμικές λεπτομέρειες από την μανιέρα, αλλά κυρίως από το μεταίχμιο του στάσεων τους κρυφοκοιτάζοντας μέσα από το συρματόπλεγμα μιας κλεμμένης ζωής…

Από την άλλη ,τα τοπία του,  φλογερά και ολοπράσινα , πνιγμένα μέσα στην ασωτία των φύλλων, φιλοτεχνημένα με μια πλούσια, σχεδόν αφρώδη «πουαντιγιστική» τεχνική  με το χρώμα διάχυτα εντυπωσιακό, αλλά  και η διαρκής κίνηση των «ζωντανών» που εκτελούν στωικά το καθημερινό τους καθήκον, ενεργοποιούν μια ήρεμη διαλεκτική ανάμεσα στα ζώα και την ανθρώπινη παρουσία, νοιώθοντας ότι υπάρχει το αύριο,  ο κύκλος της Φύσης και της Ζωής, αντίστιξη υπέροχα τολμηρή. Η φυσιολατρική του στάση σε αυτήν την ενότητα έργων, ξεπερνώντας τα γνωστά και καλόκαρδα υπο-ζύγια, κατευθύνεται προς μια κοινή, αλληλεξαρτώμενη δυναμική Συναγωγή ανάμεσα στον Ανθρωπο και τα Ζώα, αναγνωρίζοντας την διαρκή επίδραση μεταξύ τους, ως….. «εντελλόμενοι» την αμοιβαία σωτηρία τους….

Και αν «Η Γη αποτελεί ένα απέραντο ερείπιο, όπου τα ζώα περιδιαβαίνουν ως φαντάσματα  και οι άνθρωποι ως πνεύματα και όπου τόσες μυστηριώδεις δυνάμεις  και τόσοι θησαυροί παραμένουν κρυμμένοι ,λες και έχουν δεσμευτεί για πάντα από μια αόρατη ισχύ ή από το ξόρκι κάποιου μάγου»,  όπως έγραφε ο F.Schelling, ο μυστικιστής του Γερμανικού Ιδεαλισμού  τo 1810, σ αυτήν εδώ την Πόλη την μικρή αλλά ανερχόμενη , την ονειρογόνα αλλά και πολύμορφα παραγωγική στις Ιδέες, στην Τέχνη , και στα εμβληματικά έργα που θα ακολουθήσουν, συμβαίνουν πράγματα ελπιδοφόρα και  αναπλαστικά που διεγείρουν διαισθητικά κάθε πρωτογενές αίσθημα προσφοράς, συμπάθειας και συνέργειας, αλλά και  αντηχήσεις αύρας ανθρωπισμού που ήρεμα πλανιέται πάνω μας δίχως φθόνους αχρείαστους και μάλλον ήρθε ο καιρός να το αντιληφθούμε…

Στην πραγματικότητα, ο δημιουργός εκθέτει την προβληματική του κρατώντας σε εγρήγορση την στάθμη μιας έμπνευσης   που γίνεται πολυσήμαντη και πολυδιάστατη σε ένταση και λειτουργικότητα…

Ένα μεγάλο μπράβο στον καλλιτέχνη που μέσα από τα ενεργά «χαλάσματα» των πόλεων του πολέμου και της βίας και την μετατροπή τους σε «συμβολικές αφηγήσεις», όπως ο ίδιος τα ονομάζει , μας θυμίζει διαρκώς μέσα στην αίθουσα , αυτό το Αύριο…

“Finding Peace”, όπως ο ίδιος ονομάζει αυτήν την ενότητα , είναι το συναίσθημα  που τελικά θα αποκομίσει όποιος επισκεφθεί την Εκθεση του Νίκου Μάντζιαρη, ένα «βιώσιμο ταξίδι» για την ειρήνη και ίσως την συγχώρεση  που δεν πρέπει κανείς να χάσει την ευκαιρία  να το ανακαλύψει.

Προσωπικά θα πρότεινα την παράταση της Εκθεσης, γιατί η δύναμη που τα έργα αυτά εκπέμπουν ,ακόμη και όταν δεν είναι εύπεπτη , μπορεί να σε φωτίζει για καιρό!..

Ευαγγελία Γιώτα