Κατά την πρόσφατη επίσκεψη της προέδρου της επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα Σκόπια αυτή στον χαιρετισμό της είπε και τα ακόλουθα: «Καλωσορίζουμε τη Βόρεια Μακεδονία με την ταυτότητα και τη γλώσσα της. Πιστεύουμε ότι η μακεδονική κουλτούρα και γλώσσα μπορούν μόνο να κάνουν την Eνωσή μας πλουσιότερη». Τα λεχθέντα προκάλεσαν την αντίδραση κάποιων Ελλήνων ευρωβουλευτών, οι οποίοι υπέβαλαν ερώτηση στο Κοινοβούλιο. Το συμβάν σχολιάστηκε και στον ελληνικό τύπο με χλιαρότητα. Η κυρία θα απαντήσει με τα τεχνάσματα της διπλωματικής γλώσσας και το θέμα θα θεωρηθεί λήξαν και θα λησμονηθεί.

Κατ᾿ αρχήν προς τί η έκπληξη; Εμείς δεν αναγνωρίσαμε τόσο την ταυτότητα του λαού της γείτονος όσο και τη γλώσσα του με ονόματα που παραπέμπουν στην ιστορία των προγόνων μας; Η κυρία έκανε χρήση των αβροτήτων της διπλωματικής γλώσσας, η οποία σφάζει με το βαμβάκι. Η ολοένα πτωχαίνουσα Ένωση δεν θα γίνει βέβαια πλουσιότερη από τη γλώσσα, ιδίωμα της βουλγαρικής εμπλουτισμένο με στοιχεία άλλων γλωσσών, και την κουλτούρα των γειτόνων. Θα είχε ολισθήσει η πρόεδρος, αν ανέφερε κουλτούρα αιώνων, καθώς αυτή του νεοσύστατου κράτους δεν έχει ιδιάζοντα στοιχεία, πολύ διαφορετικά από αυτά των γειτονικών λαών με ιστορία αιώνων. Το νέο έθνος είναι θεμελιωμένο σε ιδεολόγημα στην υπηρεσία του κομμουνιστικού διεθνισμού, αρχικά, του μεγαλοϊδεάτη Τίτο, στη συνέχεια, των Δυτικών, εν τέλει, που θέλησαν να το αποσπάσουν από τη ρωσική επιρροή. Η κυρία είχε δηλώσει στο πανεπιστήμιο Μπέν Γκουριόν του Ισραήλ (2022) κάτι το τρομακτικό, το οποίο όμως δεν προβλήθηκε, καθώς τα θέματα της θρησκευτικής πίστης βρίσκονται πλέον εκτός ενδιαφέροντος στις χώρες της Ένωσης: «Η Ευρώπη είναι οι αξίες του Ταλμούδ, η εβraϊκή αίσθηση της ατομικής ευθύνης, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης». Είναι να γελάς και να κλαίς με το κατάντημα πολιτικών, οι οποίοι θέλουν να φανούν αρεστοί σε όλους κολακεύοντάς τους με ψεύδη και διαστρέφοντας την ιστορική αλήθεια.

Οι γείτονές μας προκαλούν καθημερινά παραβιάζοντας όρους της επαίσχυντης συμφωνίας και εμείς περιοριζόμαστε σε διπλωματικές παραστάσεις προς το θεαθήναι. Είμαστε λαός σε μεγάλη παρακμή, τον οποίο ουδείς πλέον λαμβάνει στα σοβαρά. Δεν νοιαζόμαστε για τη θλίψη που προκαλεί η στάση μας στους προγόνους μας που μας κληρονόμησαν βαρύτατη κληρονομιά. Είμαστε βυθισμένοι σε χειμέρια νάρκη. Βέβαια δεν παραλείπουν να κολακεύουν και εμάς, όταν μας επισκέπτονται, όπως πρόσφατα ο υπουργός επί των Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο οποίος ζήτησε συμβολικά να ομιλήσει στην Πνύκα. Για την αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα και για στοιχειώδη εγγύηση ότι δεν θα δεχθούμε επίθεση από «σύμμαχο» χώρα δεν υπήρξε χώρος στην ομιλία του. Άραγε του υποβάλαμε αίτημα παροχής εγγύησης, καθώς δείξαμε ότι είμαστε πολύ υπάκουα «παιδιά» σε αντίθεση προς τον γείτονα, που πλέει σε δύο και τρείς βάρκες; «Πάτριοτ» είναι εγκατεστημένοι στη Σαουδική Αραβία του αυταρχικότατου καθεστώτος και αποκρούουν εφόδους ιρανικές, με συνέπεια να αποτελούμε εν δυνάμει στόχο. Ψιθυρίζεται ότι στην επόμενη φάση του πολέμου, που δεν έληξε βέβαια, ίσως αξιοποιηθεί από τις ΗΠΑ η βάση τους στη Σούδα. Άραγε θα σπεύσουμε να τονίσουμε τότε ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο και με το Ιράν;

Ομάδα Ελλήνων, κατά τον αυτοπροσδιορισμό τους, Πομάκων ζήτησαν να τους δοθεί το δικαίωμα τα επιλέγουν, αν θα διδαχθούν ή όχι τα παιδιά τους την τουρκική γλώσσα. Το διαρκές έγκλημα δεκαετιών, που διαπράττεται από τις ελληνικές κυβερνήσεις, με συνέπεια μεγάλη μερίδα των Πομάκων να καταστεί υποχείριο του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής, ίσως τερματιστεί με πρωτοβουλία Πομάκων. Θα τερματιστεί; Η διαρκής απειλή με αιχμή του δόρατος τη «γαλάζια πατρίδα» αντιμετωπίζεται με τα «ήρεμα νερά», πολιτική που χάραξε ο Βενιζέλος και συνεχίζεται ώς τις ημέρες μας και βέβαια επιδοκιμάζεται πλέον από τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας, που βιώνει παρακμή. Τα «ήρεμα» νερά μας οδηγούν σε διαρκείς ταπεινώσεις, τις οποίες αντιπαρερχόμαστε με το «λογικό» επιχείρημα: Είναι προτιμότερη η ένοπλη σύρραξη; Θεωρούν οι προβάλλοντες το επιχείρημα ότι αυτό είναι ακαταμάχητο. Και όντως είναι υπό τις παρούσες συνθήκες. Οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, ο Αλέξανδρος ο Μακεδών, του οποίου ανδριάς δεν υπάρχει στην Αθήνα, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, οι αρματολοί και οι κλέφτες της τουρκοκρατίας, οι ήρωες του 1821, οι Μακεδονομάχοι και οι πολεμιστές του 1940 είναι απολιθώματα του παρελθόντος. Η προσφορά τους δεν είναι ότι μας χάρισαν με τη θυσία τους το νόημα της ελευθερίας και την ίδια την ελευθερία, αλλά πολύτιμες υπό τις παρούσες συνθήκες αργίες, ευκαιρίες απόδρασης από τα αστικά κέντρα, στα οποία βιώνουμε ως δούλοι καθημερινότητας χωρίς νόημα.

Σαν αυτές τις ημέρες το 1904 άφηνε την τελευταία του πνοή ο Παύλος Μελάς στα χώματα της Μακεδονίας. Τα είχε όλα, για όσα παθιαζόμαστε και στραγγαλίζουμε τη συνείδησή μας να αποκτήσουμε. Οικονομική ευμάρεια, κοινωνική θέση, οικογένεια ευτυχισμένη. Και όμως κάτι τον ωθούσε προς τη θυσία. Για χάρη των υπόδουλων ομοεθνών του κατέστη ανυπότακτος στη μονάδα του, υπέστη τιμωρίες (έμεινε στάσιμος επί δεκαετία και απεβίωσε με τον εισαγωγικό βαθμό του ανθυπιλάρχου), διέθεσε την κανονική του άδεια για νέα είσοδο στη σκλαβωμένη Μακεδονία, παραιτήθηκε, τελικά, για να αγωνιστεί για την ελευθερία τους. Οι δημοσιογράφοι της Αθήνας, κυνηγοί από τότε της είδησης, αποκάλυψαν στους Οθωμανούς την ταυτότητα του ακέφαλου σώματος. Και η γυναίκα του, της οικογένειας Δραγούμη, ήρθε στην Καστοριά για το μνημόσυνο των 40 ημερών. Αλλά αυτά να διδάσκουμε στα παιδιά μας σήμερα, τα άκρως εθνοκεντρικά ή εθνικιστικά ή και φασιστικά, αν προτιμάτε; Εμείς είμαστε πολίτες της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, τασσόμαστε υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών και θεωρούμε έθνη και θρησκευτικές πίστεις υπεύθυνες για τις συγκρούσεις κατά το παρελθόν. Λες και όλοι οι πεσόντες υπέρ πίστεως και πατρίδος ήταν πολεμοχαρείς, δεν αγαπούσαν την ειρήνη, δεν ήθελαν να χαίρονται τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους! Η παρακμή τυφλώνει τον άνθρωπο και αδυνατεί αυτός να κατανοήσει τα άθλια σχέδια των ισχυρών, που στοχεύουν στην υποδούλωση και άγρια εκμετάλλευση των λαών, στους οποίους επιχειρούν να επιβάλουν ιστορική λήθη, να τους εκμαυλίσουν, ώστε να καταφρονήσουν την παράδοσή τους και να υιοθετήσουν την υποκουλτούρα της παγκοσμιοποίησης.

Πρόσφατα, μετά από μακροχρόνιες συνομιλίες με τους γείτονές μας Βουλγάρους, καταλήξαμε σε συμφωνία ανταλλαγής των οστών του τσάρου Σαμουήλ, η εθνότητα του οποίου είναι αμφιλεγόμενη, με 48 χειρόγραφα από τα 1500 και πλέον αρπαγέντα αντικείμενα από μονές μας κατά τη βουλγαρική κατοχή διαρκούντος του πρώτου μεγάλου πολέμου του 20^ου αιώνα. Αναγγέλθηκε ότι αυτά ήδη μεταφέρθηκαν. Χρησιμοποιούντες τη διπλωματική γλώσσα αποφύγαμε να τονίσουμε ότι επιστράφηκαν κάποια από τα κλαπέντα. Και τα υπόλοιπα της αρπαγής τι θα απογίνουν; Διαθέτουμε άλλο διαπραγματευτικό όπλο; Ίσως πολλοί συν Έλληνες απαντήσουν: Και τι μας νοιάζει; Εμείς την ησυχία μας θέλουμε!

Η παρακμή δεν είναι σύγχρονο αποκλειστικά φαινόμενο. Κατά περιόδους πρόσωπα, τοπικές κοινωνίες ή σύμπας ο ελληνισμός τις βίωσε. Έτσι υποταχθήκαμε στους Ρωμαίους χωρίς να προβάλλουμε σθεναρή αντίσταση. Μάλιστα κάποιοι του Νότου συμπαρατάχθηκαν με τους εχθρούς κατά των Μακεδόνων που αντιστέκονταν. Έτσι υποταχθήκαμε και στους Οθωμανούς χωρίς πάλι να αντιτάξουμε αντίσταση. Μάλιστα στον στρατό του Μωάμεθ του πολιορκητή και πορθητή ήταν περισσότεροι «χριστιανοί» απ’ όσοι συνολικά οι υπερασπιστές της Πόλης. Όμως ο ελληνισμός δεν έσβησε υπό ζυγούς αιώνων. Μέσα στη δουλεία και στην καταφρόνια αυτός ανακαλύπτει τις καταχωνιασμένες δυνάμεις, που τον κράτησαν επί χιλιετίες στο προσκήνιο της ιστορίας, ενώ άλλοι λαοί έχουν αφανιστεί και γι’ αυτούς βρίσκουν ενδιαφέρον μόνον οι ιστορικοί.

Ο ελληνισμός θα επιβιώσει. Και αν η γενιά μας δεν διαθέτει αγωνιστική διάθεση όχι μόνο θυσίας για υπεράσπιση «βωμών και εστιών» αλλά ούτε διατήρησης της αξιοπρέπειάς της, θα έλθουν άλλες γενιές και ο ελληνισμός θα γράψει και νέα έπη.

«Μακρυγιάννης»