«Αυτό έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για μένα, σε μία χώρα πια που έχει βασικό πρόβλημα την εύρεση εργαζομένων. Να φέρω ένα παράδειγμα από κάτι που είχα κάνει στο Υπουργείο Εργασίας εγώ, και με έκανε να σκεφτώ πάρα πολύ για την Ελλάδα. Η περιοχή της χώρας με τη μεγαλύτερη ανεργία ήταν η Δυτική Μακεδονία. Σωστά. Και όταν είχα πάει στην Κρήτη ως Υπουργός Εργασίας, μου είχαν πει ότι δεν βρίσκουνε εργάτες για τα θερμοκήπια και λοιπά στην Κρήτη το χειμώνα, και πρέπει να φέρω… Μου ζητάγανε να κάνω μετάκληση και να φέρω Αιγύπτιους, να φέρω από Μπαγκλαντές, Πακιστάν, γιατί δεν βρίσκουν κανέναν άνθρωπο να τους κάνει τις δουλειές στα χωράφια.

Όταν γύρισα στην Αθήνα, έκανα ένα πρόγραμμα. Είπα: για τρεις μήνες το χειμώνα, όποιος θέλει άνεργος, μακροχρόνια, από τη Δυτική Μακεδονία κάνει αίτημα στη ΔΥΠΑ. Του δίνουμε τα εισιτήρια του αεροπλάνου να πάει στην Κρήτη.»

(– Ναι.)

«Δωρεάν διαμονή.»

(– Ναι.)

«Φαγητό το μεσημέρι. 50€ την ημέρα αποζημίωση, συν τον μισθό που θα πάρει από τον επιχειρηματία.»

(– Τι λέτε τώρα;)

«Ναι. Αυτό είναι το πρόβλημα.»

(– Είναι συμφέρουσα προσφορά.)

«Περίμενε. Πας δωρεάν στην Κρήτη, έχεις δωρεάν σπίτι, έχεις φαγητό το μεσημέρι, έχεις τον μισθό σου τον κανονικό –που θα ‘ναι κανένα χιλιάρικο εκεί από τον επιχειρηματία– συν ενάμισι χιλιάρικο από το κράτος. Δηλαδή μπορεί να βγάζεις καθαρά το μήνα 2 με 2,5 χιλιάρικα με μηδέν έξοδα, για τρεις μήνες, για να πας να δουλέψεις. Και το… το έκανα, το ανακοίνωσα…

( χαμός!)

Στο τέλος είχαμε δύο αιτήσεις.»

(– Δύο, μάλιστα. – Τι δύο; Δεν μπορεί!)

«Δύο, δύο! Δύο. Και από τους δύο πήγε ο ένας. Ένας πήγε.»

(– Ο άλλος γιατί δεν πήγε;)

«Αφού ήθελα… δεν πρόλαβα, γιατί έφυγα από το Υπουργείο Εργασίας, να τον φωνάξω στο Υπουργείο Εργασίας να κάνουμε βίντεο, να του δώσω και ένα βραβείο, το Σταυρό του Φοίνικα, [που] είσαι ο ένας που πήγε.»

(– Αλήθεια τώρα;)

«Ναι, ένας πήγε.

(Μιας και το αναφέρετε, δηλαδή…)

Άρα, άρα εδώ, γιατί το λέω αυτό; Γιατί ακούω τώρα “πεινάμε”, “το δεκαήμερο” και αυτά. Εντάξει, ξαναλέω, τι δίναμε; Δίναμε αεροπορικό εισιτήριο, δωρεάν σπίτι, τον μισθό σου, φαγητό το μεσημέρι και 50€ τη μέρα καθαρά επιπλέον, επιπλέον πάνω στο μισθό σου, και πήγε ένας.»

(– Ωραίος, πήγε τελικά;)

«Να το καταλάβουμε λίγο κάτι.»

(– Φτιάξατε πρόγραμμα για έναν τελικά…)

«Πήγαινα να κάνω… αλλά να, να εξηγήσω κάτι. Προφανώς σε μια κοινωνία που πήγε ένας, ούτε πεινάμε, παιδιά, ούτε στο δεκαήμερο, ούτε πεθαμένοι στους δρόμους είμαστε, ούτε τίποτα. Γιατί όταν πεινάς, πας.

(-Άμα πεινάς, πας από το Μπαγκλαντές!)

Άρα ψυχραιμία, η συζήτηση πρέπει να γίνεται με όρους ψυχραιμίας. Όμως, όμως πρέπει να γίνεται και με όρους σεβασμού στους εργαζόμενους και στις ανησυχίες που έχουν, γιατί εγώ δέχομαι και την άλλη πλευρά που. λέει ότι το επίδομα ενεργείας παίζει και ένα ρόλο να έχει ο εργαζόμενος ένα περιθώριο χρόνου εξεύρεσης νέας εργασίας να μην βρεθεί σε πίεση και τον εκμεταλλευτούν….»

Πηγή: oladeka.com