13 Αυγούστου 2026.

Μια ημερομηνία που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου.

Η πυρκαγιά που ξέσπασε στη Σίβηρη Χαλκιδικής απειλητικά πίσω από το πατρικό μου σπίτι. Ένα σπίτι που δεν είναι απλώς ένας τοίχος, μια στέγη και μερικά δωμάτια. Είναι το σπίτι που ο πατέρας μου έφτιαξε με τα ίδια του τα χέρια, με κόπο, αγάπη και αμέτρητες ώρες δουλειάς. Είναι ένα κομμάτι της οικογένειάς μου και της ζωής μας.

Και μέσα σε εκείνες τις δύσκολες ώρες, όταν ο φόβος έγινε πραγματικότητα, βρέθηκαν εκεί άνθρωποι που δεν μας γνώριζαν και όμως στάθηκαν δίπλα στο σπίτι μας σαν να ήταν δικό τους.

Θέλω να εκφράσω από καρδιάς την ευγνωμοσύνη μου σε όλους τους πυροσβέστες, τους δασοπυροσβέστες, τα πληρώματα, τους εθελοντές και όλους όσοι έδωσαν τη μάχη με τη φωτιά.

Ιδιαίτερα, όμως, θέλω να ευχαριστήσω το Πυροσβεστικό Κλιμάκιο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Γρεβενών, τους ανθρώπους που έφτασαν στο σπίτι μας και το προστάτευσαν από την πύρινη λαίλαπα.

Σε εσάς θέλω να πω κάτι περισσότερο από ένα απλό «ευχαριστώ».

Για πέντε ολόκληρες ημέρες βρισκόσασταν εκεί. Μακριά από τα σπίτια σας, μακριά από τους δικούς σας ανθρώπους, από τις οικογένειές σας, από τα παιδιά σας, από την καθημερινότητά σας. Κι όμως, μείνατε εκεί, μέσα στη φωτιά, στην κούραση, στον καπνό και στην αγωνία, για να προστατεύσετε ζωές, περιουσίες και σπίτια ανθρώπων που δεν γνωρίζατε.

Το δικό μας σπίτι ήταν ένα από αυτά.

Και υπάρχει κάτι που κάνει αυτή την ιστορία ακόμη πιο συγκλονιστική για μένα.

Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή μόλις πριν από έξι μήνες.

Στα Γρεβενά είχε υπηρετήσει, με την ιδιότητά του ως τοπογράφου, συμμετέχοντας στους τοπικούς αναδασμούς της περιοχής. Εκεί εργάστηκε, εκεί άφησε ένα κομμάτι της ζωής του και της προσφοράς του.

Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, άνθρωποι από τα Γρεβενά βρέθηκαν στη Σίβηρη και προστάτευσαν το σπίτι που εκείνος με τόσο κόπο και με τα ίδια του τα χέρια είχε δημιουργήσει.

Ίσως να είναι απλώς μια σύμπτωση.

Ίσως όμως κάποιες στιγμές της ζωής να έχουν έναν δικό τους συμβολισμό.

Για μένα, αυτή η συγκυρία είναι βαθιά συγκινητική.

Ο πατέρας μου είχε κάποτε προσφέρει τη δική του δουλειά στα Γρεβενά. Και χρόνια αργότερα, χωρίς να το γνωρίζουν, άνθρωποι από εκείνον τον τόπο βρέθηκαν μπροστά στο σπίτι του και το προστάτευσαν από τη φωτιά.

Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να σας ανταποδώσω αυτό που κάνατε.

Ξέρω μόνο ότι δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Θα θυμάμαι τα πρόσωπά σας, την παρουσία σας εκεί, τις ώρες που μείνατε στη φωτιά και πάνω απ’ όλα το γεγονός ότι, σε μια στιγμή που εμείς νιώθαμε ανήμποροι να προστατεύσουμε όσα αγαπάμε, εσείς σταθήκατε μπροστά τους.

Σας ευχαριστώ για το θάρρος σας.

Σας ευχαριστώ για την αυταπάρνησή σας.

Σας ευχαριστώ για τις ημέρες που στερηθήκατε τις οικογένειές σας.

Σας ευχαριστώ που προστατεύσατε το σπίτι μας.

Και προσωπικά, σας ευχαριστώ γιατί, χωρίς να το ξέρετε, προστατεύσατε κάτι που για μένα έχει αξία πολύ μεγαλύτερη από αυτή μιας περιουσίας.

Προστατεύσατε το σπίτι του πατέρα μου.

Ενός ανθρώπου που, αν ήταν σήμερα εδώ, είμαι βέβαιη πως θα ήθελε να σας σφίξει το χέρι και να σας πει ο ίδιος «ευχαριστώ».

Από καρδιάς, λοιπόν, ένα μεγάλο και ειλικρινές ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Σε όλους εσάς που παλέψατε με τη φωτιά και στάθηκατε φρουροί στο σπίτι μας.

Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ. Η Παναγία να σας προστατεύει πάντα!

Με βαθιά ευγνωμοσύνη και σεβασμό,

Γκινούση-Μουτσελάκη Ξένια

Ανθλγος ε.α (ΔΒ)

Σίβηρη Χαλκιδικής

13 Αυγούστου 2026