Απευθύνομαι πρωτίστως στους δημοκρατικούς πολίτες που διαχρονικά στήριξαν τη Νέα Δημοκρατία. Σήμερα, η πιο ουσιαστική κριτική προς την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν προέρχεται μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά και από δύο πρώην πρωθυπουργούς της ίδιας της παράταξης. Αυτό από μόνο του αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη ότι η χώρα χρειάζεται έναν ευρύτερο και ειλικρινή δημόσιο διάλογο, μακριά από κομματικές περιχαρακώσεις και στερεότυπα.

Με την ίδια διάθεση απευθύνομαι στους ψηφοφόρους και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και σε όσους βλέπουν με ενδιαφέρον το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Όχι για να αναζητήσουμε όσα μας χωρίζουν, αλλά για να αναλογιστούμε τι είναι εκείνο που μπορεί να εκφράσει ξανά τις ανάγκες και τις αγωνίες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Από το 1974 έως το 1981 διαμορφώθηκε ένα ισχυρό κοινωνικό ρεύμα έκφρασης και συμμετοχής. Ένα πολιτικό προσωπικό κατάφερε να αφουγκραστεί τις ανάγκες και τις προσδοκίες μιας κοινωνίας που αναζητούσε περισσότερη δημοκρατία και ενεργό ρόλο στα δημόσια πράγματα. Συνθήματα όπως «Αλλαγή», «Λαϊκή συμμετοχή», «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία», «Κοινωνική απελευθέρωση» και «Εθνική ανεξαρτησία» εξέφρασαν το πνεύμα της εποχής και δημιούργησαν ένα ευρύ πλειοψηφικό ρεύμα γεμάτο προσδοκίες και δυναμισμό. Την ίδια στιγμή, τμήματα του πολιτικού κατεστημένου αντιμετώπιζαν με καχυποψία αυτή τη δυναμική, καλλιεργώντας την αντίληψη ότι όσοι αμφισβητούσαν τα καθιερωμένα πρότυπα και διεκδικούσαν αλλαγές ήταν επικίνδυνοι ή ακατάλληλοι να αναλάβουν ευθύνες. Παρά τις σημαντικές κατακτήσεις εκείνης της περιόδου, υπήρξαν και λάθη, τα οποία συνδέθηκαν με αδυναμίες και εξαρτήσεις του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.

Σήμερα, τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία απευθύνονται κυρίως στους πολίτες που εξακολουθούν να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία. Υπάρχει όμως και η «πλειοψηφία της σιωπής»: οι πολίτες που απέχουν από τις εκλογές ή έχουν απομακρυνθεί από τη δημόσια συζήτηση. Σε αυτήν την πλειοψηφία κρύβεται ίσως η ουσία της πολιτικής εποχής μας. Και όπως τότε, έτσι και σήμερα, όσοι επιχειρούν να εκφράσουν αυτό το σιωπηλό κοινωνικό ρεύμα συχνά αντιμετωπίζονται από το πολιτικό κατεστημένο ως ερασιτέχνες, άπειροι ή ακόμη και επικίνδυνοι. Όμως η ιστορία δείχνει ότι οι μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές δεν γεννιούνται συνήθως μέσα από τους μηχανισμούς της εξουσίας, αλλά μέσα από τις ανάγκες και τις αγωνίες των ανθρώπων που για καιρό παραμένουν χωρίς εκπροσώπηση και φωνή.

Ντίνος Κώττας

Υποστηρικτής του κινήματος

“Ελπίδα για τη Δημοκρατία”