Ο Στέφανος Γεννάδης (1858 – 1922) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος.

Μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή Ευελπίδων κατατάχθηκε στο Μηχανικό και συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ως λοχαγός. Αργότερα του ανατέθηκε η διεύθυνση του Μηχανικού γενόμενος επιθεωρητής του ίδιου όπλου. Στους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε αρχικά με τον βαθμό του συνταγματάρχη ως διοικητής ανεξάρτητου αποσπάσματος και στις 26 Οκτωβρίου του 1912 προάχθηκε σε υποστράτηγο και ανέλαβε διοικητής της 5ης Μεραρχίας. Μετά το τέλος των πολέμων παρέμεινε διοικητής της ίδιας μεραρχίας στη Δράμα και μετά στη Καβάλα όπου και τοποθετήθηκε διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού.

Μετά την απελευθέρωση της περιφέρειας Γρεβενών από τους Τούρκους στις 15 Οκτωβρίου 1912 – και όχι στις 13 Οκτωβρίου που σήμερα γιορτάζεται – στις απελευθερωμένες περιοχές της Μακεδονίας διατηρήθηκε για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα η ίδια διοικητική δομή που ίσχυε επί τουρκοκρατίας.

Έτσι, τα Γρεβενά παρέμειναν Δήμος, ο οποίος εκτός από την πόλη είχε στη δικαιοδοσία του και τους οικισμούς Μπούρα (Δοξαρά), Κυρακαλή, Καλαμίτσι και Γκομπλάρι (Μυρσίνα).

Ο διοικητής του Αποσπάσματος Ευζώνων (1^ο και 4^ο Τάγματα Ευζώνων) συνταγματάρχης Μηχανικού Στέφανος Γεννάδης, στον οποίο οι τουρκικές αρχές των Γρεβενών παρέδωσαν την εξουσία στις 15 Οκτωβρίου, διόρισε την επομένη της απελευθέρωσης ως δήμαρχο Γρεβενών το δικηγόρο Νικόλαο Κουσίδη και μέλη του δημοτικού Συμβουλίου τους Σπύρο Ευθυμιάδη (δικηγόρο), Νικόλαο Ζαμκίνο (δικηγόρο), Δημήτριο Μπούσιο (αδελφό Γ. Μπούσιου), Κωνσταντίνο Ζαρκοδήμο (έμπορο), Καζαφέρ εφένδη και Ζομπέρ εφένδη. Κλήθηκε αυθημερόν στο Δημαρχείο ο προηγούμενος Οθωμανός δήμαρχος Βεχίπ εφένδης και έγινε παράδοση και παραλαβή καθηκόντων. Στις 17 Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε η σύνθεση του Δημοτικού Συμβουλίου με το διορισμό του Αθανασίου Ηλία και του Οθωμανού Κιαμήλ Χαμήτ εφένδη. Δημαρχιακός γιατρός διορίστηκε ο Αλέξης Παπαλεξίου. Παρατηρούμε ότι το Δημοτικό Συμβούλιο περιλάμβανε και 3 Οθωμανούς, γεγονός που σημαίνει ότι το 30% περίπου του πληθυσμού της πόλης ήταν μουσουλμάνοι.

Με το Βασιλικό Διάταγμα της 31^ης Μαρτίου/1^ης Απριλίου 1915, και με κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη, η επαρχία Γρεβενών μεγάλωσε σε έκταση και πληθυσμό, γιατί υπήχθησαν σ’ αυτή η επαρχία Ανασελίτσας (Βοΐου) και τα τέως υπαγόμενα στην επαρχία Ελασσόνας χωριά Δεσκάτη, Άγιος Γεώργιος, Διασελλάκι (Σέλισμα), Παρασκευή, Γήλοφος (Παλαιά Τσούκα), Λουτρός, Κρανιά Δεσκάτης, Δασοχώρι (Πιτσούγγια) και Άκρη (Μπεσιριτσιά).

Με την εγκατάσταση της Προσωρινής Κυβέρνησης του Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, στις 26 Σεπτεμβρίου 1916, η επαρχία Ανασελίτσας αποσπάστηκε από τα Γρεβενά, λόγω προσχώρησης στο βενιζελικό κίνημα. Τα Γρεβενά είχαν ταχθεί τότε με το μέρος της φιλοβασιλικής παράταξης.

Το 1916 όταν η Καβάλα καταλήφθηκε από τον γερμανικό στρατό ο Σ. Γεννάδης απουσίαζε στην Αθήνα με άδεια, όπου και παρέμεινε σε όλη εκείνη τη δραματική περίοδο του Χειμώνα και της Άνοιξης του 1917. Τότε τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία και απελάθηκε στη Σαντορίνη. Το 1920 ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία όπου και ανέλαβε Αρχηγός της Χωροφυλακής και στη συνέχεια διοικητής της Ανώτερης Στρατιωτικής Διοίκησης Παλαιάς Ελλάδος (ΑΣΔΠΕ) (1921). Έφθασε το βαθμό του αντιστρατήγου και πέθανε το 1922.

Με πληροφορίες από gefiri.gr