Μου λείπεις πολύ Λιοσάτο

Μου λείπει το αδιάκοπο ειρωνικό – προβοκατόρικο  χαμόγελό σου.

Μου λείπουν οι διεισδυτικές – αιχμηρές, αλλά και με άπλετη πολιτισμική χροιά αναλύσεις σου.

Μ’ έναν τρόπο παράδοξο – παρ’ όλα αυτά – είσαι συνέχεια παρών.

Υπάρχεις παντού, αφού ό.τι κι’ αν άγγιξες, όπου κι’ αν πέρασες, τ’ αχνάρια σου ζωηρά είναι κι επιμένουν.

Επιμένουν τ’ αχνάρια σου και οι ιδέες σου για την Αριστερά , τον πολιτισμό, τον αθλητισμό,

μα πάνω απ’ όλα και για το πέπλο της χαρμολύπης της ελληνικής  επαρχίας.

Πιο πολύ μ’ έναν τρόπο λυτρωτικό είσαι η καθημερινή μου παρέα… γι’ αυτό μου λείπεις.

Σταύρος Μπένος