ΝΟΣΗΛΙΑΣΙΣ
PIZZA ROMEO
POTIKA MYRTO
Οικογένειες των Γρεβενών
ΚΕΝΤΡΟ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ
Κέντρο Ξένων Γλωσσών
KARTSIOUNIS
Καφενείο
GRAMMENOS
Αναγνώστου Ιωάννης
delivery LOCO
ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΕ

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων

Antenna Stores – Ζιούτης
Ανταλλακτικά αυτοκινήτων

Κατηγορίες

SPONSORS

Το ποτάμι…

Η αριστουργηματική και θρυλική ταινία, «Το κοπάδι» του Γιλμάζ Γκιουνέι, που τη γύρισε και την υπόγραψε τυπικά ο βοηθός του Ζεκί Όκτέν, αφού ο Γκιουνέι ήταν στην φυλακή για πολιτικούς λόγους μπορεί να ενέπνευσε τον Σταύρο Θεοδωράκη να ιδρύσει πολιτικό κόμμα με τον ποιητικό τίτλο «Το ποτάμι»….

 «Το κοπάδι» συνειρμικά και αστραπιαία αναδύθηκε από το μισάνοιχτο παράθυρο της μνήμης και σκόρπισε στον αέρα, όταν πληροφορήθηκα ότι ο Σταύρος Θεοδωράκης  ίδρυσε πολιτικό κόμμα με όνομα αυτού, «Το ποτάμι».
Δεν ξέρω γιατί το όνομα αυτό, μοιάζει σαν ευωδιαστή μυρωδιά που τα οσφρητικά κύτταρα της αρχέγονης μνήμης, όπως εκπληκτικά το περιγράφει ο Πάτρικ Ζίσκιντ στο αριστουργηματικό του έργο «το άρωμα», τη συλλαμβάνουν άμεσα και τη μετατρέπουν σε καταιγιστικές λυρικές εικόνες…
Μήπως μια στάλα βροχής στο ξερό και διψασμένο χώμα του καλοκαιριού, δεν μας φέρνει στο νού, γλυκιές αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων, να τρέχουμε ξυπόλητοι στην καυτή γη με μια φέτα καρπουζιού στα χέρια που έχει αφήσει τα ζουμερά της ίχνη της στο λευκό μας φανελάκι σχηματίζοντας στο ηλιοκαμένο  πρόσωπο της αθωότητας ,ένα τεράστιο ροζ χαμόγελο;
Ίσως να κάνω λάθος και να είναι μια δική μου παραίσθηση μιας πεζής τετριμμένης και καθόλου αθώας πραγματικότητας…
Οι αναμνήσεις χειμαρρώδεις μας πλημμυρίζουν και o κριτικός λόγος του παρεξηγημένου από πολλούς Βασίλη Ραφαηλίδη, πηγαίος και πυκνός και αλληγορικός, ζωντανεύει εμπρός μου.

«….Το κοπάδι είναι το φθίνον και ανεστραμ­μένο έπος της πτώσης και της διάλυσης μιας υπερ πατριαρχικής οικογένειας Κούρδων νομάδων, που έρχονται στην Άγκυρα να πουλήσουν το κοπάδι τους. Η ταινία παρακο­λουθεί τούτη τη φοβερή κάθοδο προς τον «πολιτισμό» μιας κοινωνίας που στηρίζεται ακόμα σε ό,τι απόμεινε από μια πανάρχαια φεουδαρχία, και που είναι υποχρεωμένη να αστικοποιηθεί με ρυθμό καλπαστικό. Όλο το δράμα της σημερινής Τουρκίας έ­χει τη ρίζα του σε τούτη την ιστορική επιτάχυνση, που δημιουργεί μια ουσιαστικά επα­ναστατική κατάσταση. Ο Γκιουνέι, λοιπόν, περιγράφει με έναν τρόπο εκπληκτικό τούτο το προτσές της αστικοποίησης και ριζοσπαστικοποίησης της πατρίδας του, χρησιμο­ποιώντας το μέρος (την ιστορία μιας οικογένειας) αντί του όλου (την Ιστορία της Τουρκίας). Τούτο το ταξίδι σε χώρο είναι στην πραγματικότητα ένα ταξίδι σε χρόνο ιστορικό, μια αναδρομή στην τουρκική ιστορία και μια σύνοψη της, που οδηγεί έμμεσα στο καίριο ερώτημα: είναι δυνατόν να υπερπηδηθεί, στην Τουρκία, το αστικό στάδιο στην εξέλιξη της; Η σχολαστική και πανέξυπνη περιγραφή του χάους και του αδιεξόδου δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για μια καταφατική απάντηση, που λανθάνει συμπαραδηλωτικά μέσα στο καταδηλωτικό επίπεδο της ρεαλιστικής μυθοπλασίας. Το τρένο δε μεταφέρει μόνο το κοπάδι από τα υψίπεδα της κεντρικής Μικρός Ασίας στην Άγκυρα, αλλά ολόκληρο το τουρκικό έθνος που έχει μπει πια στις ράγες της Ιστορίας και έχει φορτωθεί στα βαγόνια της εξέλιξης. Όλες οι ληστείες, οι απάτες και οι εκβιασμοί που τελούνται καθ’ οδόν από ληστές παράνομους και νόμιμους, που έχουν κατακλύσει την Τουρκία, δεν είναι δυνατόν να ανακόψουν την πορεία του τρένου προς ένα αν­θρωπινότερο μέλλον…».

Δεν γνωρίζω αν το δημοσιογραφικό- πολιτικό «ποτάμι» είναι πραγματικό ή φανταστικό, αν είναι τρένο, αν είναι ένα πρόσκαιρο δημιούργημα καταιγίδων στη βαθιά  άνυδρη κοινωνική χοάνη, τη σκαμμένη από την ανημπόρια και τα δυσεπίλυτα προβλήματα…
Δεν γνωρίζω αν συνεχίσει να κυλάει και αν αντλεί τη δύναμή του από κρυφές πηγές στις σχισμές των βράχων της αντίστασης και της ζωηφόρου ανανέωσης…
Δεν γνωρίζω αν το ποτάμι αυτό μπορεί να μεταφέρει σώες τις ελπίδες κάποιων ή τις πνίξει σε  θολά και λασπώδη ρηχά…
Δεν γνωρίζω αν κάποιοι το πετροβολήσουν καθήμενοι στις όχθες του…
Το βέβαιον είναι ότι το ποτάμι δε γυρίζει πίσω και ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης θύμωσε γονείς, συμπέθερους και συνδαιτημόνες στα εκκεντρικά «βαφτίσια» με το απρόοπτο και αντισυμβατικό όνομα που χάρισε αποφεύγοντας το «νέο», το πανελλήνιο» το «αγωνιστικό» το «μέτωπο»,το «εθνικό», το «εργατικό», το «σοσιαλιστικό» ή το «δημοκρατικό», έδωσε μια ποιητική νότα στην πολιτική και αποτύπωσε με γλαφυρότητα την ρευστότητα και την εύθραυστη επικινδυνότητά της στο κοπάδι που αμέριμνο βόσκει στις πρόσκαιρες πεδιάδες της «από έβενο κι αχάτη»
( ποίηση Θ. Κοροβίνη)
«κλάψτε τον πρώτο τον πιστό στις διδαχές σας.
Γκιουλέ, γκιουλέ Γιλμάζ Γκιουνέι
Πλέκει η αδερφή σου στο Σιβάς χρυσό κιλίμι
και τα γκαρντάσια στο Μαρντίν χτυπούν τα τέλια
μα εσύ δεν πρόλαβες να δεις που λαχταρούσες
μπέηδες κι αγάδες στολισμένους με κουρέλια…..»
Δημήτρης Ψευτογκάς

Σχετικά άρθρα

Follow Us

Κανιστράς – Τζιόλας
kaltsiou
Κινηματογράφος Γρεβενών
EPIPEDO TZHMOROTA
PINDOS
Πωλείται
TSIOVAKAS
Σεμερτζίδης
Κανάλι 28 | Ράδιο Γρεβενά 101,5

Καιρός

Grevenamedia @facebook

SPONSORS